Anavatan, insana derin bir kök salma hissi verir. Doğup büyüdüğümüz, ilk nefes aldığımız topraklar; anılarımızın her bir taşına, ağacına, gökyüzüne sinmiştir. Her şey orada başlamıştır ve belki de her şey orada anlam bulur. O sokaklar, evler, tanıdık kokular… Özlemi derin, hatıraları tarifsizdir. Ama bir yandan da, insan sadece doğduğu yere ait değildir. Dünyanın neresine giderse gitsin, ruhunu koyduğu her yer yavaşça ikinci bir vatan olur.

Zamanla büyüdüğümüz o yerlerden, özlemini çektiğimiz sevdiklerimizden uzaklara savrulsak bile, yüreğimizin konduğu topraklar da vatanımız olabilir. Çünkü vatan dediğimiz şey sadece coğrafi bir sınır değildir. Bir aidiyet duygusudur. İnsanın kendini güvende, sevgiyle çevrili hissettiği, izler bıraktığı ve izler bulduğu bir yerdir.

Bu aidiyet, zamanla kök salar. Bir şehri öğreniriz; sokaklarını, insanlarını tanırız. Yeni bir ev, yeni bir hayat kurarız. Ve o şehir de yavaşça bizim olur. Doğanın dili gibi, vatanın dili de evrenseldir. Sadece bir yerde doğmuş olmak yetmez, hissetmek gerekir. Yeni yerlerde kök saldıkça, orası da bir yuva haline gelir.

Ancak derinlerde, hepimiz bu dünyaya aitiz. Sınırlar, diller, inançlar, kültürler bizi ayırır gibi görünse de, aslında aynı nefesi alıyoruz, aynı güneşe bakıyoruz. Toprağa dokunduğumuzda hepimiz aynı gücü hissediyoruz. Her ne kadar birbirimize yabancılaşmış olsak da, bir parça hep aynı bütünün içinde, aynı döngünün bir parçasıyız.

Belki de tüm mesele, sınırların ötesine bakabilmekte. Kendi kimliğimizden, dilimizden, inancımızdan öteye geçip insan olmanın ne demek olduğunu anlamakta. Zira dünya hepimize açık, toprağı hepimizi kucaklıyor. O yüzden vatan dediğimiz şey, aslında yüreğimizi nereye koyduğumuzla alakalı. Bir yerleri sevdikçe, oraya aidiyet duymaya başlarız. Bu aidiyet, sınırların ötesinde bir hissiyattır. Ve belki de insanın gerçek vatana dönüşü, bu aidiyeti evrensel bir şekilde hissettiği an başlar.

Öyleyse belki de sormamız gereken şu: Nerede olursak olalım, dünya üzerindeki her kök bizi birbirimize bağlarken, biz neyi arıyoruz? Ne kadar uzağa gidersek gidelim, aradığımız vatan aslında hep içimizde, ruhumuzda saklı değil mi?

Sağlıcakla kalın...

Birol Keskin