Umuda Haykırış: Savaşlar, İnsan Hakları ve Göçmenler İçin

Savaşların arasında kaybolmuş,
Bir vatanın, bir ailenin yıkılmış hatıraları…
Topraklar, kanla sulanmış,
Gözler, umut arayarak kaybolmuş gökyüzünde.
İnsanlık, ellerinden alınan çocukların
Ve yakılmış köylerin içinde hapsolmuş.
Her bir adımda, her bir nefeste,
Bir daha asla dönülmemiş bir geçmişin yankısı var.

Ama bir an gelir…
Bir anda, bir kırık kalbin çığlığıyla,
Bir sese dönüşür tüm sessizlik.
Göçmenler, her bir adımlarında,
Güvenli bir liman ararken,
Sınırlar, duvarlar, denizler engel olur,
Ama yine de, umut kırıntıları yanlarında.

Çünkü savaşlar, sadece toprakları değil,
Bir halkın onurunu, insanlığını da alır.
Ancak her bir insan,
Bir umut taşıyan varlık,
Ve her bir insanın hakkı vardır
Barışta, özgürlükte, yaşamda ve insanca yaşamakta.
Ve evini terk eden her bir göçmen,
Bunu bilerek yürür.
Bir yere ait olmanın hayalini,
Uzak bir diyarda kurar,
Ama umut, hep onlarla gelir.

Bir kez daha, insan hakları için,
Bir kez daha, barış için,
Bir kez daha, göçmenlerin hakkı olan özgürlük ve yaşam hakkı için,
Haykıracağız.
Çünkü dünya, herkesin evi.
Ve bu topraklar, her insanın hakkıdır,
Eğer adalet varsa, umut da vardır.

Ve ben, şimdi, bu haykırışla varım.
Bir adım daha, bir umut daha,
Bir insanın başka bir insanla,
Sınırları aşan bir bağ kuracağı bir dünya için.
Haykırarak, ama kararlılıkla,
Umuda…

Birol Keskin