İyilik ve Kötülüğün Döngüsü

Hep düşünürüm: İnsanlar neden çoğunlukla kötü? Çıkmayacak mı sadece insan sevgisi taşıyan iyiler? Belki de yalnızca çocuklar kötülükten arınmış o masum duyguyu taşıyor. Yoksa insanın doğası gerçekten böyle mi; kötülük, art niyet, çıkarcılık, kin ve nefretle yoğrulmuş bir yapı mı? Peki, kötülük yapanlar neden yaptıklarının bir gün yanlarına kalmayacağını anlamazlar?

İçimizde hep bu sorular yankılanır. Ama bazen yanıt, soruların ötesinde bir yere saklanmıştır. Kötülük, doğanın bir parçası mı, yoksa öğrenilmiş bir çarpıklık mı? Çocuklar saf, masum ve sevgi dolu doğar. Henüz dünya onlara hırsı, kini ve nefreti öğretmemiştir. Ancak zamanla bu masumiyet, toplumun ve insanlığın karmaşık katmanlarında eriyip gider. Yine de insanın doğasında iyilik tohumu hep var gibidir; filizlenmek için doğru zamanı bekleyen bir tohum.

Belki de çocuklar, evrenin insanlığa bıraktığı en saf mesajdır. Onların gözlerindeki ışık, iyiliğin kaynağını hatırlatır bize. Belki de onları koruyup büyütmek, kötülüğü yenmenin en güçlü yolu olabilir.

Kötülük, bazen cezasız kalır gibi görünür. Zalimler güç ve başarı elde eder. Ancak bu, yüzeyde gördüğümüzdür. Hayatın döngüsünde hiçbir kötülük gerçekten yanına kalmaz. Toplumlar çürür, vicdanlar kaybolur, ama evren bir şekilde dengeyi bulur. Adalet, bazen bizim istediğimiz kadar hızlı gelmez. Yine de kötülüğün gölgesinde iyiliğin ışığı hep saklıdır.

Kötülük, yalnızca yapanı değil, ona tanık olanları da yaralar. Zihinlere işleyen korku ve güvensizlik, toplumların ruhunda derin yaralar bırakır. Ancak o yaraların üstünde bir gün iyiliğin çiçekleri açar. Çünkü iyilik, kötülüğün bıraktığı boşlukları doldurmayı bilir.

İyilik, belki görünmez bir ışık gibi gökyüzünde saklıdır. Karanlık ne kadar ağır basarsa bassın, o ışık oradadır, sabırla bekler. Belki de insanın en büyük mücadelesi, bu ışığa inanmaktır. Çünkü iyilik kazanmak için değil, var olmak için mücadele eder.

Bazen düşünürüm: İyilik bir ütopya mı? Hayır, değildir. Dünyada sizler gibi bu soruları soran, vicdanını kaybetmeyen insanlar olduğu sürece iyilik var olmaya devam edecek. Belki kötülüğü yenmek mümkün değildir, ama bu mücadelenin kendisi, insanlığın gerçek zaferidir.

Unutmayalım ki iyilik, bazen en karanlık anlarda bile en güçlü şekliyle ortaya çıkar. Her iyilik tohumu, bir insanın cesaretiyle büyür. Ve bizler, o tohumu suladığımızda bir gün iyilik ormanlarının gölgesinde yaşayacağız.

Ve bir gün, o ışık daha çok insana ulaşacak. Çünkü iyilik, hep vardı, hep var olacak. Onu görmemiz ve büyütmemiz yeterli.

Birol Keskin